jedna kropla ta spływa policzkiem zmarszczonym od czasu niewybrane słowa gdy myśli błądzą pośród dnia w którym godziny ważą wieczność zamkniętą pomiędzy niebem a ziemią mgły osunęły się z gór na łąki zielenią otulone jak dwa na dachu gołębie które bez siebie wzbijając miłość w puch jak powietrze cisza wiatr cienka chwila trwa w eterze dnia spokój pozorny jak zapałka w rękach dziecka przy stodole pełnym słomy świeżo skoszonej sierpem zabitej młotem w kolorze maków spod Monte