rozszarpały wilki dusze na strzępy nie pozostało nic prócz kilku kropel łez stróżką krwi zaznaczone ostatnie chwile szare dni zatrzasnęły rozdział strach zmieszany z żalem co dalej nie ma gdzie uciec przed dniem snuję się jak cień w opiętym płaszczu ulicami płyną sekundy. zatrzymaj mnie na wieży ratusza czas chłodnym się stał ptaki nie mają zmartwień łatwiej tak żyć może mylę się w śnie wytrącę prawdę