cegła po cegle składam życie by wszystkie spojrzenia skupić w kupie rozwieszam zmartwienia na sznurkach schizofrenia przesłania realne spostrzeżenia widzę świat takim jakim nie jest w sercu bunt wyrywa się do przodu sen zbyt krótki by opowiadać patrzysz na mnie z litością inni ze śmiechu zachodzą ubaw po pachy słowa nie wyraźne tracą sens chcę zdążyć spiąć noc zaszyć się w zaciszu marzeń ocieram łzy z policzków ty już śpisz gdy ja biję się z myślami wspominam chwile normalnych dni odliczam ile zostało tych co przede mną