wieje wiatr niesie słowa zbawienne uwierzyłem tobie może być dobrze lecz nie tu gdy odnowisz ziemię uśmiechnę się do nieba kłębiaste grzywy suną jak statki bez bożków dziwnych obrazów ze słowem w sercu lekko i przyjemnie na łąkach bez grzesznych myśli bez telewizji z ptakami lecę nad szczyt dobrobytu głód i choroby zapomnijmy o tym zamykam rozdział wojny rozkwitła miłość są białe pąki