odnalazłem cię na jednej z tysiąca łąk wśród w niezapominajkach oczu skruszona jednak urocza patrzyłem na ciebie z zachwytem z brakiem tchu z rzadkością powietrza biegliśmy przed siebie kto padnie pierwszy mieliśmy siebie na zawsze w kilku chwilach zamknąć rozdział nie wróci już ten czas mało mi ciebie nie ma nas pusta łąka zwiędły kwiat ptaki wspominają nas wśród zieleni echo poniosło w dal słowa słodkie jak landrynkowy cud po latach otrzymałem list zostań tu wrócę już kochana