czekałem na przystanku tracąc rozum niebo płakało mokłem róże też zrosiło liczyłem łzy ona nie zjawiła się autobus o numerze osiem odjechał czułem się jak kaleka zdjąłem beret cisnąłem o ziemię zaklołem pod nosem odeszłem w siną dal czasem myślę o jej spojrzeniach gdy wieczorami włóczę się po ulicach