zamknięty w szklanej kuli okryty skorupą nie wzrusza się zamieszkuje ciszę duszy nadciąga z burzą stróż czasu nakazuje pokutę nikt nie słucha białe zęby szczerzą w oczy nikt nie spojrzy odchodzi w białym kapturze za wzgórza nikt więcej go nie ujrzy czas wartownik na straży czuwa nad stanem ducha