kiedyś przestanę się bać patrzą na mnie jakbym był nie stąd dokąd drogo prowadzisz gdzie zatrzymam wzrok biec zroszona łąk i nie od łez zrywać błękit niezapominajek czerwienią maków zawstydzać dzień uciekać przed cieniem łakomych nienasyconych wejrzeń kiedyś nadejdzie czas który skończy bieg jak pociąg na dworcowym śnie idąc ulicą nie lękam się muzyka na sen na ból na trend włosy dotykam jedwabne pachną nieskoszonym sianem nabieram powietrza płuca pełne ciebie miłość zakwitnie zawsze wiosną odejdziemy w zapomnienie mówić o nas będą kamienie