idąc życia lasem na swej ścieżce otarłem się o śmierć zwykły wąż kobieta jadowita zygzakowata źle patrzyło jej ze ślep obudziłem się to tylko sen gniazda ptaków puste śpiew aż serce pęka z żalem dalej szedłem kąsały mnie komary świetliki oświetlały przestrzeń kawał nieba w dłoniach kochana dla ciebie gdyby nie te żmije nie złamałabyś serca nie lubię bo kto lubi by tęsknić do siebie