rozkwitłaś nadzieją jak róża czerwona z miłości ze szczęścia czas spędzony owinięty w słowa pcha nas ognisty wiatr namiętności jak krzew jak drzewo brzozy wystrugany krzyż przydrożny nasuwa myśli wyciska łzy poznany świat nie dziwi wprawia w zakłopotanie wokół w nieprawdzie w nieładzie rodzi się uczucie wiecznej wyobraźni nadciąga z nocy cieniem jak księżyc na niebie jasny pocałunek nie ugasi naszej chwili która trwa i nie zaciera śladów w głowie obraz wspólnych dni troski i nadzieje potęgują coś w co wierzę