biegłem z życiem za pan brat czasem słałem małe kłamstwa zapomnij moje oczy .jestem zawstydzony słowa falowały na ramieniu wiatru biegłaś do pracy .ostatni autobus nie zabrał cię z miasta smutna mina na twarzy stwarza niezręczne zaniepokojenie teraz gdy nie mamy pracy patrzymy głęboko w oczy snujemy plany wyjedźmy poza ten betonowy ogród kocham śpiew ptaków wierzysz w słowa kiedyś się ułoży jak kości do snu