nie płacz nie czekaj więcej nas dzieli mniej łączy błyszcza smutkiem oczy wypatrując zmroku by się ułożyć nie koniecznie wygodnie z butów wystaje wioska zapach rumianku w powietrzu zabielił ranek jaśminem w nozdrzach czuć rozgoryczenie na sercu odrobina smutku już cię nie ujrzę nie wysłuchasz może i ględzę ale mam duszę kocham i ziarno w sobie chowam