może i ulepiony z gliny moja dziewczyna z żebra idziemy szlifując chodniki miasta wieczorem lubimy spacerować w latarnianym świetle nie pochodzimy z ziemi nie jesteśmy ich synami w niebie budują mam dom moja dziewczyna i ja mamy tam kilka ziaren dobra zbieramy to co z serca wymieniamy oddechy czasem brakuje tchu umyka życie jak mrugnięcie powiek prawda jest święta kto pragnie dostanie to co mu pisane