pchnął los na wprost gdzie trwa życie tańczę na ostrzu czasu coś pcha do przodu jak ślepa ćma do światła wygięty jak łuk irokezów strzała problemem w plecach uwiera but w drodze brak wygód brakiem snu nie wygodne słowa bolą ranią duszę nie znaczące chwile wymazuję w pamięci niech się święci nie znaczę nic dla tych co odeszli zapalam świeczkę