o złamanym kiju

zapieczętowany dramat zbrodnia i kara teatr w górę kurtyna wypełniona sala po ostatnie krzesło schizofrenia spowiła umysł na deskach sceny zabrzmiało ten jest chory ty to powiedziałeś wykonać wyrok ubiczować słowem padło na mnie brzemię padło pytanie czy zdaję sobie sprawę chory nieuleczalnie wiedziałem lecz nie złożę broni będę bronił swojej postawy chorych i słabych podobnym bujającym w obłokach razi słońce w oczy was razi wychodzę śmiało przed tłum żyję choć raz umarłem skupiony na rodzinie wiersze rodzą się z myślą czytam je piszę tworzę urojone wizje zrozumieć chorobę pozwoli żyć pokonaj lęk pokochaj siebie pokochaj świat ludzie męczą bardziej kołysane emocje liściem wiatrem dać sobie czas szybko ubywa nas szanuj ludzi jakimi są nie wbijaj słów niczym wojownik nie zawróciłem zawróciło mi w głowie nie wierzyłem z wojska można dostać bilet w jedną stronę na marginesie nie jest najlepiej czas nie zawraca myśli powracają idę dalej śmiało dom rodzina wszelkie złe certyfikaty zrywam upadam powstaję biała flaga nie dla mnie biegnę dalej pokazać tym co uważają mnie za nic po nagrodę na paraolimpiadę dosłownością mówią patrzą w oczy służę Bogu przemawia przez was do mnie zawsze gdy pobłądzę jestem szczery fakt zrozumiałem potrzebą żyć pokazać jak można odnaleźć szczęście w chorej głowie biec przez życie nigdy nie zapomnieć siebie każdej chwili iść za prawdą wprost na Golgotę