włosy bielsze od śniegu zapukała śmierć powiedziała formułkę wierszem tyle z tego zrozumiałem że już czas strach wypełnił duszę siniały palce ból przeszywał serce jeszcze przemarsz miastem ludzie maszerują w smutku białe kwiaty zielone wieńce wstążki lekko drgają na wietrze ostatnie pożegnanie szczęście masz odeszłaś w najlepszym momencie zniczy nie zliczę łzy rozpuszczały makijaże umarła nadzieja i moje serce