na dworze deszcz wycina psikusa psychika niegdyś zielona dziś usycha niczym zwiędły listek u Asnyka każda kropla boli na tysiące sposobów byłem sam teraz dwóch niosę w sobie rozdwojeni jak włosy jak paznokcie brudem smaruję twarz idę nie wymyślam brudne ręce nieczyste myśli bagaż wspomnień na ramieniu i w tablecie wiadomości o świecie na krawędzi tańczy kawowa ćma trzepie się przy świeczce ogień w sercach boli głowa od niechcianych wieści w samotni czuję się najlepiej z gliny lepię garnki oddycham powietrzem nieświeżym oddechem zalewa mnie krew gdy pociągi ciągną wagony jak węgiel czarny moja maska w słońcu lśni