libretta są bez prestiżu wychodzące boso z cienia autorskiej wyobraźni jaźnią istnienie obustronnego poświęcenia biorąc na barki miłość jak ranną sarnę dwa razy tyle darując na kwesty nie licząc na przyszłe niestabilne czasy zbudowane w sercu miejsce byś weszła w nie bez fleków zmrok zamknięte oczy gwiazdy wspięły się wysoko na niebie w mgławicach naznaczone imię płynę ze wspólnym uczuciem