wyprawa nie ma końca trwa umiera śmierć chłód przenika przez otwarte drzwi otwiera oczy półprzytomny poranek za oknem radość uśmiech łzy wyschły na amen Bóg kocha swoje skarby czyste serca wybielone sumienia zielone łąki pachną bławatkiem ciała nasze piękne w słońcu które nigdy nie zachodzi drzewa rozumieją opowiadają historię sprzed lat rajem zwą krainę bez bólu niekończąca legenda ciałem stało się słowo po śmierci dobro dobrem