podzielona ułamkami ulotnych chwil nie przemija wydziera myśli rwie z kopyta w samotną piaszczystą drogę wyrwij się zaraz nim zginiesz nieświadomy istnienia głębi wiecznie wolnej od nienawiści szelest liści przecina membrany drga struna wierszy w głowie poety zagubionego w świecie myśli na granicy obłąkania on nie zna innej ciszy