nienawiść ma czarne jak węgle oczy w sercu zazdrość jak korniki w drzewie dłubie wierci na więcej ma chęć człowiek w gniewie zbija mieczem łzy w nieszczęściu kroplami utraconych chwil czerwienią w oczach świat zgubiony jeden krok od przepaści niewoli własnych myśli ciemne chmury nad mym światem pod kapturem chowam twarz w kieszeni chleb zjem tak bardzo brakuje nasycenia miłością