przychodzi skrycie na ostrzu doczesne życie rozdziera szaty do krzyża wbite gwoździe przeszywają dłonie stopy od krwi czerwone sine wybroczyny na śmierć sumienia na wieczne potępienie zło przegrywa ze światłem życia przez krew ręce obmywa ostatnim oddechem skinieniem głowy umiera budzi świt jasnym spojrzeniem Jego tu nie ma opuścił sad zostały suche drzewa