pustynia

w twoich oczach ciągną karawany ociężałe sumienia na garbach dźwigasz serce pustynne chowam do szuflady róża pustyni oślepia blaskiem smutna odpływasz w fatamorganę napiszę wiersz wyrzeźbię strofę gorejący krzew płonie w duszy idę po piasku blady w plecaku myśli niespokojne wodę którą podałaś wyschła na mych ustach laska w dłoni pozwoli maszerować nie ma jarzębiny pod którą całowałem dni uleciałaś jak płatki jabłoni wśród oaz znajdę dom podążaj jak za wyrokiem wszystko kończy się jak zły sen skazani na siebie zbudujmy kawałek nieba przy mnie bądź