miała rude włosy wąskie usta piegi na plecach zapamiętałem patrzyła w oczy głębokie jak studnie płynęły po policzkach łzy słone jak morze martwe stałem w miejscu odporny na żal pożegnałem się z nią czasem zamknąłem rozdział choć pukała do serca drzwi nie otworzyłem ich nasunąłem beret bordo na łysą głowę pojechałem do Krakowa w pamięci pozostała dziewczyna z którą nie mogłem się ożenić ślubowałem ojczyźnie gdy zawoła bić będę za dwóch