oszukany bez reszty zaszczute słowa przetarta twarz mokre oczy z niedowierzania w świecie podłości smutek zagościł w sercu pełnym z miłości jak sen na bolące kości dość drogi zaszedł za daleko napił się wody obmył donie nie z mojej winy lud się podli kapłani jak bogowie może i wyżsi w purpurach hodują kłamstwo w kielichach grzech przepala wnętrze chore sumienie na ołtarzach cieniem kierunkiem prawdy pukam do drzwi otwórz przebacz nakarm spragnioną duszę nigdy więcej korony ciernistej na czole krzyż ocieka czerwienią niewinnej boskiej krwi za nas za świat podły od korzeni drzew jak skała niezmienny zatrzymany czas w kroplach rosy widzę twarz