niesiona z wiatrem rozpływa się w powietrzu na dłoniach ślady zapisany zaprzeszły świat na twarzy wyraz niewyraźny rozmyjemy się w czasie na wieki chowając się za wieczności drzwiami duch w środku człowieka cierpi od lat oddając szczęście radość zapamiętałem tyle co ty że nie mamy nic prócz siebie nawzajem szczery uśmiech ucina rozmowę