wejrzała przez okno zamarzła chwila w widocznym cierpieniu zapach łez dreptał pokojem głęboko zanurzony w oczach jak diamenty brak twarzy odsłaniał czarny kaptur -zbieraj się nadszedł czas koniec drogi -zmęczyłam się mimo że duch lekki bezgrzeszny -ciało zwrócę Matce Ziemi duszę ukoi spokój wieczny