stara jabłoń w starym sadzie

opuszczone gałęzie jak ręce matki w dłoni rozkwitają pąki na spękanej skórze wiele by opowiadać przecież widać zdobi je czas zmartwienia radości wesela odejścia rozstania i powitania serce kołacze w klatce piersiowej otwórzcie drzwi nie domykajcie by miłość mogła się przecisnąć jak wędrowiec po trudzie dnia przed zaskoczeniem zmroku spragniony snu szklanka wody kilka słów opowieści snuć i szybko usnąć obrodziły w sadzie jabłonie nasze matki nie są gorsze od kwiatów jabłoni bujne zadbane zapracowane nie oszczędzane przez uroki życia wychowały nie jedno dziecię wnuczęta plączą kiedy babcie zobaczą stary sad obradza od kilku pokoleń nie skąpi owoców i cienia nie żałuje dziadek przysiadł w zadumie zapalił fajkę co dalej gdy opuszczą sad młodzi uciekają do miast na wsi cicho usypia czas słońce nad horyzontem czerwone markotne nie pragnie snu chciałoby zostać a tu brakuje tchu jesienią w sadzie zając skubie korę wiosna powrócą pszczoły jabłonie zakwitną myśli w głowie obrodzą jabłkami mekintosze championy papierówki które lubię wracam do sadu nie raz wystarczy że zamknę powieki zanurzę się w ciszy przywołam zapachy tamtych lat szkoda kornika zająca szkoda pozostały ciekawe historie i opowieści szumi sad wiatr śpiewa piosenki porusza gałązki zamknięci we wspomnieniach stajemy się dziećmi