pragnę nie zjadać siebie wzajemnie tak niewiele pragniemy a ciągle mało zazdrość najgorszy z gości serca te same to samo powietrze jednak ciągle za mało śmierć godzi wyciąga wnioski po same kości czuję że nie wierzę w świat tyle nieprawdy w koło otoczony czarną kurtyną zła wycinam wyjście uciekam gdzieś gdzie nie ma mnie a nic prócz chwil piękno gdy nocą przy ognisku grzeje dłonie tak sobie myślę tak sobie śnię wyjdę na swoje