wypłynąłem na powierzchnię dni zamierzchłych pamiętam życzenia nie wygodne które przywiał na ramionach wiatru los rozdawca kart wybrałem drogę w miarę prostą ale nie łatwą każdy świt ze strachem w sercu lęk przed światem przywołuje z pamięci kilka zdjęć umiałem się śmiać teraz płyną łzy wyobraziłem siebie na wzgórzu koło domu siedzę ja i siedzi spokój razem liczymy do końca dni nie nadążam za sobą wywróciło się co ma się nie podnieść tamte dziecięce smarkate lata wypełniają pustkę w głowie