siedzę na taborecie przed tobą dzień zagląda przez okno promienie słońca zatapiają się w zaparzonej herbacie tęcza barwi ściany pokoju patrzysz w oczy nasłuchujesz uważnie myślami jednak błądzisz daleko muskam dłonią włosy łzami nic nie zyskam jedynie wyjdę na idiotę ostatni łyk zostawiam tobie zamknę rozdział po sobie wychodzę trzaskam uczuciami nieodwzajemnianymi