szare brukowane wyłożone czarnym złotem w nocy latarnie zrzucają ubranie koło centrum miłość za pieniądze zaspokajają żądze nędza wokół miasto kwitnie jak w ogrodach wiśnie szare myśli zakropione winem szara ulica co kocha mnie ulica pachnie brzydko w kartonie mam zacisze to jest życie bratam się z nią w bezdomnym widzę brata słyszę szum gdy do pracy pędzą zapracowane ręce barykady pamięta wylaną krew pot łzy zmieszane z szatańskim uśmiechem na szańcach szarych w głowach weteranów pozostał świst kul to mój dom oswajam się odnajduję drogę nie nadążam za cywilizacją moje słowa mogą mnie ranić jestem szary jak kostka brukowa szary płynie dzień za dniem wyciągam rękę czekam na gest miasto kwitnie jak w ogrodach wiśnie szare myśli zakropione winem szara ulica co kocha mnie