trzyma mnie coś jak na uwięzi mimo starań siły nie mogę dotknąć poezji wypłynąć pragnę na powierzchnię zapisać czystą kartkę w linię wystrzelić jak modrzew wśród drzew masztem się stać na statku weny napełnić żagle tak starym powietrzem sunąć oceanem dniem i nocą przybiję do portu by spojrzeć jej w oczy