idąc wieczornym chłodem w parku spotkał mnie miłości blask nabrzmiała mina wesołe spojrzenie dotyk łyk wina piękna to dziewczyna do kosza wyrzuciłem wszytko co mnie omotało wszystkie smutki niezałatwione sprawy życie stało się proste w sercu zakwitło to co gniło zrozumiałem że życie w parku się zaczyna wspiąłem się dotykając szczytu poukładałem w szufladzie wiersze na lepsze i mniej oczywiste wskazałaś mi drogę którą wędrujemy w wyobraźni słowa wszystko tak jasne