koło śmietnika spoczywa moje ciało szczury kompanami karmą chleb pociągam długi łyk jak dobrze mi wolny niezmącony żyje we mnie sen ciągnę żywot poczciwego marynarza w porcie się zatrzymam napiję się w tawernie w mojej głowie statki na mych chmurach jak żagle naprężone nerwy jak liny na nerwy gin płynę jak zawsze statkiem w snach na jawie chodnikiem idę wśród tłumu bladych twarzy szarych dni