na grzebieniu życia dni rozdwojone wyczesuję te najlepsze przed nami oczy duże zdziwione patrzą w przestrzeń ptak przecina skrzydłami powietrze myśli po polach rozbiegane jak pchły na sierści jak mi dobrze tutaj na zapiecku marzeniom nie dam zmarznąć ciągną się wieczory goszczę w pokoju w mroku płyną słowa jasne niebieskie gdzie moje serce usypia zmęczone wieczny duch czuwa nad stolikiem