zatoczone koło nad lasem kula obraca czas anielskie spojrzenie odlatuje zło czai się jasność spala czarne punkty ostanie niszczy kamienie promyk w oku na czole ciernie nie bolą strużki krwi znaczą zbawienna nić po szczeblach na sam dach tchu braknie na ziemi zarazy popiół zniszczenie ducha odlecą bez nas zatarte łożyska nasyp głęboka przepaść pomiędzy życiem a śmiercią