wciąż tak mało wiem o sobie

w noc rozpływam się w przestrzeni chłonę kosmos w swym bezmiarze idę w ciemno w strefę marzeń idę szukać siebie mimo zimnych dłoni w nich nie gasną z tobą dni wiele widziałem wiele wiem ale wciąż tak mało wiem o sobie nie po drodze żaden dzień zmierzch ukrytych wspomnień nikt nie pomoże nikt choćby serce swoje otworzył nic o mnie nie powie nawet jeśli żyłby wcześniej ode mnie blisko mnie jadł z jednej miski tą samą łyżką a za ścianą sąsiad wredny wierci nie ułożę do snu dzieci tak mało wiem wszystko bez sensu bez pamięci w głowie się nie mieści szukam drogi ścieżki kręte co czyha za zakrętem myśli kilka słów dla otuchy ciepłe zdania duch wyrywny gna w galopie nie wytrzymam kryję w sobie ogień wiatr odnowy w żagle dmie gdzie mój kosmos któż to wie zamknięci w samotności hucznych narodzin przez życie ciągnąc swoje kości w dniu śmierci zamknijcie oczy bym nie patrzył nie straszył zimnym pustym wzrokiem w noc rozpływam się w przestrzeni chłonę kosmos w swym bezmiarze idę w ciemno w strefę marzeń idę szukać siebie wiem że zimno wiele widziałem wiele wiem ale wciąż tak mało wiem o sobie