patrzysz na kartkę w kratkę właśnie rodzi się wiersz wers goni wers trąca myśli gonitwa zapisana strona strofy ułożone w rąby nie zdążysz przeczytać wracasz pamięcią do wersów do słów poety który odleciał by nabrać sił i powiedzieć jak kocha ludzie są bo się mijamy jesteśmy tacy sami biedni i mali między światami podobnymi do zaświatów druga strona wiersza maluje kolorem słowa zdanie po zdaniu zasypiam skołatany