Niebo płacze deszczem Drzewa podnoszą ręce Obłoki w błękicie bielsze niż światło Boi się człowiek człowieka Boi się zębów wilka A gdzie nasze dobre purpurowe serca? Mgła okryła siwym płaszczem pola Na których śmierć mieszka Światło gaśnie odpływa dusza W uszach pustka szumi Ciemność chwyta za ramiona Oczy błyszczą nadzieją zwycięstwa W sercu smutek umierającego chłopca