zapominam jak masz na imię każdego poranka budzisz ze snu sen wtapia mnie w obrazy wspólnie spędzaliśmy czas dwoje zanurzonych w ciszy dookoła szum fal piasek na stopach odchodzisz zawsze z początkiem jesieni nieuchwytny ptak wzbija się w przestworza zostaję samotność tęsknota za czymś większym stracony czas nie chciałem go tracić wykorzystałem jak najwięcej przyjedź gość w dom