z obojętnością w oczach przemierzam kres schylony z perspektywy żaby dobrze widać horyzont wpatrzony w przyszłość, szkoda gdzieś głęboko ukrytych niezałatwionych spraw, wspomnienia zastępują nienaprawione minuty, godziny na kilka chwil zasypiam z tępym wbitym wzrokiem rozbiegane światło na suficie nad drzwiami krucyfiks przypomina człowieka, który cierpiał by umrzeć powstać zza grobu i żyć ponad czasem życie wieczna drogą do domu do Ojca by osądził Ziemię, na której człowiek stracił głowę by więcej niczego nie pragnął prócz uśmiechu