stoję na górze wołam cię poezjo szczęścia poezjo bólu wołam nie potrafię zbyt wiele na sercu myśli różne niebo te same jak zmienić świat w modłach trwam gdy dobry Bóg nie wysłuchuje ich idę drogą własną drogą porzuciłem dawne życie luksus pełne szkło nabrałem odwagi na taki krok żyć w zgodzie z innymi nie być lepszym takim zwyczajnym podobnym naturze kocham ludzi obrazy dookoła wołam nikt nie słucha nikt nie czeka jestem sam