idą parami idą dni nasze płacz nie ma miejsca nie dla nas poddanie w naszym mieście żyje coś więcej niż my sami spękany dzban w mej ciężkiej głowie ulice czarne chodniki szare betonowe ciężkich myśli wymiana stłuczone szkło ławka popluta nie ma gdzie siąść dalej aleja lamp co druga mruży oczy wypijemy butelkę wina Leon ledwo się trzyma jeden łyk leży jak byk trawił zieleń parku co mam zrobić gdy świt nieśmiało patrzy prosto w oczy brak sił ale daję radę biorę go do siebie niech prześpi się na tapczanie w południe nad staw by dalej grać