idę ścieżką smutno na duchu ktoś uśmiecha się do mnie widzę że mu też nie jest łatwo ściskam mu dłoń czuję ciepło pędzi życie z czasem ramie w ramie wyświetlam film zgniatam los jak papier kilku świrów wyczesanych patrzy cielęcym tępym wzrokiem omijam ich całkiem pokojowo połykam czekoladkę myślę o gościu którego poznałem skąd bierze się radość zamiast palić mosty z kilku chwil zbuduję zamek z zapałek płot ustawię