po strunach do ciebie będę szedł zwinięte myśli naznaczone marzenia fale pienią z gór przejrzystych czysta toń napełnione natchnieniem białe żagle gdzie horyzont skrawkiem lądu sennym wierszem na ustach marynarza gdy kres żeglowania w miejscu osiąść ostatnim rejsem rozstać się i ujrzeć twoją twarz jestem obłokiem na twoim niebie w dłoni ciepła dłoń ciszą otuleni wpatrzeni w miliony gwiazd nie ma przypadków wszystko wazy los według zasad zalet i wad pokochało serce serce zbudził świt życie stęsknione miłości