depczą ludzie człowieka dusi życie droga kamienna na czole ciężkie krople płytki oddech idzie i płacze zdeptany przechodzień stuka do drzwi nikt nie otwiera nikt nie lubi nie wygląda nie czeka pisze na murach o sobie na listy nikt nie odpowiada złość w nim nie gości pcha kamień ciężki i wszystkie ciężary świata pochyla czoła przed tymi co żyli wielcy i mali zlicza dni brakuje palców wyrywa kartki z kalendarza taki los każdemu się zdarza zdążyć przed światem zdążyć przed samym sobą