dobre ziarno upadło na ziemię okrył je wiatr pyłem drobinek czarnej gleby łza deszczu spadła na ziarno spęczniało od nadmiaru piękna wyrzucając w górę zielonobiały kiełek począł się piąć ku światłu z nieba dookoła spadły inne ziarna porosły z nich chwasty zagłuszyły spokój cudnego kwiatka usechł z ziarna kwiat rozmyty w proch pożarły go chwasty lecz nastała susza nie padał długo deszcz zeschły się chwasty jakiś ktoś wyrzucił niedopałek zajęły się gorejącym ogniem suche chwasty pozostał szary dym i pył kwiatek umierając zdążył wydać jedno ziarno by dobrem było jak on sam