wystarczy odrobina godności z dołka podnoszę obolałe kości opuszczam ludzi znanych dzieliłem się z nimi okruchami tym co miałem co wyżebrałem z dworcowych brudnych zapachów twardych ławek czasem skopany przez los poniżony podnoszę czoło nie będę żebrał zacznę od nowa ciężka kręta droga można powiedzieć bez szansy wierzę w siebie lubię zmiany jestem życiu oddany nie mogę się bać