Utonę, myślami poranka zamglony. Wpatrzony przed świtu skromności zbłąkana dusza,pod tchnieniem wskrzeszona. Woła cierpliwie,czeka na słońce, na wiatr spoufalony na grzbiecie chmury. Utonie, głaskając pazury nocy błękitną powłoką ciemną i jasną. Nastało promiennie i zgasły cienie rozchodząc się na cztery strony świata.